„Áður sat ég á skólasýningu hjá dóttur minni og fann ekki neitt, bara falskt bros á meðan ég lét eins og allt væri í lagi. Eftir fyrstu notkun fann ég að það varð rólegra í höfðinu á mér og ég sá hana í alvöru, heyrði röddina hennar og fann fyrir einlægu stolti í stað tómleika.
Maðurinn minn sagði að augnaráðið mitt væri aftur orðið hlýtt í stað þess að vera fjarlægt og tómt. Í fyrsta skipti í langan tíma fannst mér ég ekki tilfinningadofin eða lokuð af, heldur bara ég sjálf, til staðar, tengd og laus við heilaþoku.“
- Guðrún, 47 ára
